CEO’s zijn hier luid over.
Amazone. Salesforce. IBM. Shopify.
Bij elke winstoproep is de boodschap identiek: generatieve AI verlaagt de kosten. Het vermindert het personeelsbestand. Het automatiseert het malen. Het World Economic Forum voorspelt dat AI in 2030 92 miljoen banen zal verdringen. Goldman Sachs zegt dat AI maandelijks al 16.000 banen in de VS wegvaagt.
De logica houdt stand in de technologie. Als software-ingenieurs sneller coderen, of advocaten meer instructies scannen, heb je minder lichamen in de stoelen nodig. Het is hetzelfde draaiboek dat een revolutie teweegbracht in de landbouw. Tractoren vervingen de boeren. In 1900 werkte 41% van de Amerikanen in de landbouw. Tegenwoordig is dit minder dan 2%. Voedsel is goedkoper in verhouding tot het inkomen, omdat mechanische kracht de menselijke spieren vervangt.
Dat vervangingsmodel is zinvol voor de meeste bedrijfstakken.
Het faalt in de Amerikaanse geneeskunde.
Proberen artsen en verpleegkundigen te dwingen meer patiënten te zien in minder tijd bespaart geen geld. Er ontstaat een bottleneck aan de onderkant. De werkelijke kosten in de gezondheidszorg komen van bovenaf: vermijdbare ziekten die uitmonden in levensbedreigende crises.
Slecht gecontroleerde hypertensie leidt tot een beroerte. Onbeheerde diabetes leidt tot nierfalen en amputaties. Deze gebeurtenissen vereisen een operatie. Ze vereisen ziekenhuisopname. Ze hebben dure medicijnen nodig.
Het voorkomen van deze crises bespaart meer geld dan het ontslaan van personeel.
Kijk maar naar de wiskunde. De uitgaven aan gezondheidszorg bedragen 5,7 biljoen dollar per jaar. Er wordt verwacht dat dit in 2036 een waarde van 9 biljoen dollar zal bereiken. Volgens het KFF zijn artsen en klinische diensten slechts verantwoordelijk voor 20% van die uitgaven. Directe lonen voor artsen en verpleegsters? Nog kleiner stukje van de taart.
Zelfs als GenAI de arbeidskosten van artsen met 10% zou verlagen – een enorme aanname – zouden de totale medische uitgaven met slechts 2% tot 3% dalen. En dat veronderstelt dat die besparingen terechtkomen bij patiënten of belastingbetalers. Wat ze niet altijd doen.
Vergelijk dat eens met het beheer van chronische ziekten. Effectieve controle van aandoeningen als diabetes en hypertensie zou levensbedreigende complicaties kunnen verminderen, waardoor er jaarlijks meer dan 1 biljoen dollar kan worden bespaard. Dat is bijna 20% van de totale uitgaven.
Voorkomen gaat boven vervanging. Elke keer.
Hoe GenAI het beheer van chronische ziekten verbetert
Zesenzeventig procent van de Amerikaanse volwassenen leeft met chronische aandoeningen. Hoge bloeddruk. Diabetes. Hartfalen. Deze ziekten vormen een onevenredig groot deel van onze medische uitgaven.
Toch worden ze slecht beheerd.
Slechts één op de vier Amerikaanse volwassenen met hoge bloeddruk heeft deze onder controle. Miljoenen mensen worden geconfronteerd met soortgelijke verschillen tussen wat medicijnen kunnen doen en wat het systeem feitelijk oplevert.
Dit is waar generatieve AI uitblinkt. Niet door de dokter te vervangen, maar door de communicatiekloof te dichten.
GenAI kan complexe diagnoses vertalen naar gewone taal. Een beter begrip leidt tot een betere therapietrouw. Patiënten volgen de instructies als ze die krijgen.
Het kan ook linken naar wearables. Continue bloeddrukmonitoring voor hypertensiepatiënten. Glucosetracking voor diabetici. Vroege waarschuwingssignalen voor hartfalen.
Op dit moment wachten patiënten maanden op het volgende geplande bezoek. Tegen die tijd kan er schade zijn aangericht. Met AI-gestuurde monitoring worden artsen gewaarschuwd wanneer een aandoening verergert. Ze kunnen medicijnen maanden eerder aanpassen.
Het resultaat is stabiliteit. Niet alleen efficiëntie.
Wanneer toegang het belangrijkst is
De openingstijden van de kliniek zijn beperkt. Medische problemen niet.
Op zondag om 02.00 uur heeft een patiënt geen opties. Ze kunnen wachten tot maandag en hopen dat het niet erger wordt. Of ze kunnen naar de Eerste Hulp gaan.
SEH-bezoeken zijn duur. Ze zijn chaotisch. En vaak zijn ze niet nodig.
GenAI kan deze chaos in kaart brengen.
Een AI-tool kan symptomen beoordelen. Het kan tegen een patiënt zeggen: ‘Ga nu naar het ziekenhuis’ of ‘Wacht tot de ochtend.’ Recente onderzoeken tonen aan dat grote taalmodellen medische vragen beantwoorden met een nauwkeurigheid die vergelijkbaar is met die van artsen. Soms beter.
De angst is AI-hallucinatie. Fouten maken. Maar vergelijk AI met een paniekerige patiënt die om middernacht symptomen googlet. Het risico van het raadplegen van een AI-tool is veel kleiner dan het risico van niets doen.
Uiteraard is toezicht nodig. Artsen moeten op de hoogte blijven. Maar het basisveiligheidsnet verbetert aanzienlijk.
Zorgcoördinatie voor senioren
Ruim 90% van de volwassenen ouder dan 65 jaar heeft minstens één chronische aandoening. Bijna iedereen neemt recepten.
Medicare-patiënten met meerdere aandoeningen zien gemiddeld 14 artsen per jaar.
Veertien.
Dat is een logistieke nachtmerrie. Het is ook een veiligheidsrisico.
Medicijnen veranderen naarmate we ouder worden. Een medicijn dat je leven op 60-jarige leeftijd heeft gered, kan op 80-jarige leeftijd riskant zijn. Maar recepten worden vaak automatisch bijgevuld. Jaren gaan voorbij. Het risico stapelt zich op.
Dan schrijft een andere arts een nieuw medicijn voor, zich niet bewust van de oude.
Geneesmiddelinteracties komen voor. Valpartijen gebeuren. Heupen breken.
Generatieve AI fungeert als een onzichtbare veiligheidsfunctionaris. Het kan medicijnen markeren die niet langer in overeenstemming zijn met de nationale richtlijnen. Het kan waarschuwen wanneer twee medicijnen met elkaar in conflict komen.
Minder fouten. Minder ziekenhuisopnames. Lagere kosten.
Waarom adoptie stagneert
De barrières zijn niet technisch. De technologie bestaat.
De barrières zijn van financiële, systemische en culturele aard.
Financieel: Artsen en ziekenhuizen worden betaald voor volume. Fee-for-service beloont drukke artsen die meer doen. Als GenAI patiënten in staat stelt de zorg thuis te beheren, vormt dit een bedreiging voor het op volume gebaseerde verdienmodel. Capitatie – vaste betalingen voor bevolkingszorg – zorgt ervoor dat de prikkels beter op elkaar worden afgestemd. Maar we zijn er nog niet.
Systemisch: De gezondheidszorg is gefragmenteerd. Het is afhankelijk van op kalender gebaseerde bezoeken. Het plaatsen van een app in een elektronisch patiëntendossier repareert een kapot model niet. Artsen moeten AI actief gebruiken voor continue zorg, niet alleen als een digitale stempel.
Cultureel: Wij waarderen interventie boven preventie. De chirurg die een verstopte slagader opent, krijgt het applaus. Het eerstelijnszorgteam dat de slagader schoonhield, is onzichtbaar. En laten we eerlijk zijn: artsen zien AI als een bedreiging. Een hulpmiddel dat het werk van een arts doet, is eng.
De deugdzame cyclus
Als leiders in de gezondheidszorg denken dat het huidige systeem uitstekend is, zullen ze het nooit kunnen repareren. Ze zullen alleen maar proberen werknemers te vervangen.
Maar als ze de honderdduizenden mensen zien die jaarlijks sterven aan vermijdbare complicaties, verandert de berekening.
Door GenAI correct te implementeren ontstaat er een feedbackloop.
De vermijdbare vraag daalt. Artsen hebben meer tijd voor complexe gevallen. De zorg verbetert. Complicaties vallen. De kosten gaan omlaag. Lagere kosten maken middelen vrij voor meer preventie.
Het vervangen van artsen is niet de toekomst van de Amerikaanse geneeskunde.
Hen helpen mensen langer in leven te houden, met minder wrijving wel.
