Serce to pompa mięśniowa. Jego siła ma znaczenie. Inotropy modyfikują tę siłę. Wpływają na siłę skurczów serca. Istnieją dwa główne typy. Ujemne leki inotropowe spowalniają pracę serca. Dodatnie leki inotropowe przyspieszają ten proces. Obydwa typy są stosowane w leczeniu poważnych chorób serca. Ale działają w odwrotny sposób.
Sekret tkwi w wapniu. Dostaje się do komórek mięśnia sercowego. Ten minerał zapewnia skurcz. Elektrolity kontrolują ten proces. Sód. Potas. Chlorek. Magnez. Muszą być w równowadze. Minerały te dostają się do organizmu poprzez żywność i napoje. Krążą w naszej krwi. W naszym moczu. Wewnątrz naszych komórek. Poza naszymi komórkami.
Substancje te niosą ze sobą ładunek elektryczny. Przewodzą impulsy. Energia elektryczna powoduje ruch mięśni. Serce to mięsień. Jeśli poziom elektrolitów odbiega zbyt daleko od wąskiego zakresu normy, serce przestaje działać. Różnica pomiędzy płynem wewnątrz i na zewnątrz komórki tworzy napięcie. To napięcie generuje tętno. Wapń szczególnie wzmacnia lub osłabia ten sygnał. Pozytywne leki zwiększają poziom wapnia w komórkach. Negatywne leki to zmniejszają.
Dodatnie inotropy i niewydolność serca
Dodatnie leki inotropowe pomagają, gdy serce nie jest w stanie odpowiednio pompować krwi. Stosuje się je po zawałach serca. Pomagają przy różnych chorobach serca. Celem jest zwiększenie siły każdego skurczu. Lekarze dzielą te leki na cztery grupy. Jedna grupa wyróżnia się rutynowym użyciem.
Digoksyna jest najczęściej przepisywanym lekiem. Należy do grupy naparstnicy. Wzmacnia osłabione serce. Często korzystają z niego pacjenci już przyjmujący leki moczopędne. Diuretyki usuwają nadmiar wody i sodu. Razem z nimi działa digoksyna. Łączy się go także z inhibitorami ACE. Leki te rozszerzają naczynia krwionośne. Razem łagodzą objawy.
Inne pozytywne inotropy są bardziej niebezpieczne. Są zarezerwowane dla ostrej lub schyłkowej niewydolności serca. Długotrwałe stosowanie pogarsza rokowanie. Może zwiększać ryzyko śmierci. Krótkoterminowe korzyści mogą być warte ryzyka. Ale przewlekłe używanie jest niebezpieczne.
Droga podania jest różna. Niektóre leki są dostępne w postaci tabletek. Niektóre podaje się dożylnie. Leki dożylne trafiają bezpośrednio do żyły. Zwykle w dłoni. Pacjenci, którzy nie reagują na inne metody leczenia, mogą je otrzymać w ramach kursów. Nazywa się to terapią przerywaną. Lekarze zalecają odstawianie leku co sześć miesięcy. Sprawdź, czy pacjent nadal tego potrzebuje.
Zagrożenia związane z toksycznością digoksyny
Zatrucie digoksyną jest częste. Margines bezpieczeństwa jest bardzo mały. Podwojenie lub potrojenie zwykłej dawki powoduje problemy. Serce może bić nieprawidłowo. Ciężka toksyczność wymaga przerwania stosowania leku. Suplementy potasu pomagają. Pomagają leki antyarytmiczne. W skrajnych przypadkach fragmenty przeciwciał neutralizują je. Fragmenty te specyficznie wiążą się z digoksyną. Neutralizują to.
Ujemne inotropy zmniejszają obciążenie pracą
Ujemne leki inotropowe zmniejszają wysiłek serca. Zmniejszają częstość akcji serca. Osłabiają siłę skurczu. Pompuje się mniej krwi. Ciśnienie krwi spada. Serce zużywa mniej tlenu. Zmniejsza się także aktywność elektryczna serca.
To zmniejszenie czyni je przydatnymi w leczeniu nadciśnienia. Są stosowane w leczeniu dusznicy bolesnej. Angina to ból w klatce piersiowej spowodowany chorobą serca. Pomagają po zawałach serca. Ich wpływ na aktywność elektryczną leczy arytmię. Nieregularne rytmy. Niektóre z nich pomagają również w niewydolności serca.
Wydaje się to sprzeczne. Słabe serce potrzebuje pomocy. Po co podawać lek, który jeszcze bardziej go osłabia? Beta-blokery są inotropami ujemnymi. Badania pokazują, że poprawiają pracę serca w niektórych typach niewydolności serca. Poprawiają objawy. Zwiększają tolerancję wysiłku. Zwiększają przeżywalność.
Istnieją trzy klasy tych leków.
- Beta-blokery leczą nadciśnienie. Ataki serca. Ból w klatce piersiowej. Nieregularne rytmy.
- Blockery kanału wapniowego leczą nadciśnienie. Ból w klatce piersiowej. Nieregularne rytmy.
- Ośrodkowo działające sympatykolityki leczą nadciśnienie.
Skutki uboczne beta-blokerów
Beta-blokery mają specyficzny profil skutków ubocznych. Typowe problemy obejmują senność. Zmęczenie. Zimne dłonie i stopy. Słabość. Zawrót głowy. Suchość w ustach. Suche oczy. Sucha skóra.
Rzadsze reakcje są cięższe. Świszczący oddech. Trudności w oddychaniu. Duszność. Powolny puls. Problemy ze snem. Żywe sny. Obrzęk rąk i nóg.
Serce jest złożone. Równoważy sygnały elektryczne i równowagę chemiczną. Leki inotropowe zakłócają tę równowagę. Czasem w jednym kierunku. Czasem do innego. Właściwy lek jest odpowiedni dla konkretnego rodzaju niedoboru. Błędne wykonanie zwiększa ryzyko. Nadal monitorujemy interakcję tych substancji chemicznych z naszą biologią. Równowaga pozostaje krucha.
Dlaczego ważne jest zrozumienie mechaniki procesów
Widziałeś już, jak serce, płuca, nerki i krew oddziałują na siebie pod wpływem stresu. Wiesz również, że stany takie jak przeciążenie płynami, obrzęk, ortopnoe i poszerzenie żył szyjnych sygnalizują problemy. Jednak znajomość objawów to tylko połowa sukcesu. Druga połowa to zrozumienie narzędzi stosowanych do radzenia sobie z tymi schorzeniami.
Oznacza to zbadanie mechaniki ultrafiltracji, działania leków rozszerzających naczynia i roli diuretyków. Należy również wziąć pod uwagę wpływ diet niskosodowych na postęp niewydolności serca.
American Heart Association (AHA) i Heart Failure Society of America (HFSA) udostępniają obszerne zasoby na te tematy. Narodowy Instytut Zdrowia śledzi najnowsze badania. Jednak surowe dane wymagają kontekstu. Trzeba wiedzieć, co się sprawdza, co odchodzi do przeszłości, a co wciąż znajduje się w fazie eksperymentalnej.
Zmiana w celach leczniczych
Przez lata cel leczenia zastoinowej niewydolności serca (CHF) był prosty: przyśpieszyć pracę serca. Opierało się to na dodatniej terapii inotropowej.
Starsze badania zadawały proste pytanie: cuda medyczne czy błędy w lekach?
Z biegiem czasu odpowiedź stała się jasna. Wlewy inotropowe w przewlekłej CHF często niosą ze sobą więcej ryzyka niż korzyści. Mogą zwiększyć tętno i zapotrzebowanie na tlen. Stanowi to dodatkowe obciążenie dla serca, które i tak już walczy. Cele leczenia uległy zmianie.
Obecnie nacisk przesuwa się z wymuszania skurczów na zarządzanie objętością płynów i obciążeniem następczym. Ostra niewyrównana niewydolność serca wymaga innych celów niż leczenie przewlekłego pacjenta. Głównym celem jest stabilność, a nie siła.
Malejąca rola leków inotropowych
W połowie lat 90. część ekspertów kwestionowała rolę terapii inotropowej dodatniej. Czy to już przeszłość?
Tak. Baza dowodów przemawia przeciwko rutynowemu stosowaniu leków inotropowych. Felker i O’Connor zwrócili uwagę na podejście oparte na dowodach. W podejściu tym priorytetem jest długoterminowe przeżycie, a nie krótkotrwałe łagodzenie objawów poprzez stymulację.
Lonn i McKelvey wskazali na farmakoterapię niewydolności serca. Podkreślili, że nie wszystkie leki są sobie równe. Niektóre pomagają, inne szkodzą. To rozróżnienie jest krytyczne.
Praca Ramahiego nad terapią beta-blokerami rzuciła światło na ważną zmianę. Beta-adrenolityki, niegdyś powodujące niewydolność serca, są obecnie podstawą leczenia. Zmniejszają śmiertelność. Robią to poprzez blokowanie szkodliwego działania adrenaliny. Dzięki temu serce może odpocząć i poddać się przebudowie.
Leki inotropowe nie zapewniają takiej ochrony. Mogą chwilowo poprawić samopoczucie, ale nie ratują życia w przewlekłym przebiegu choroby.
Jak działają leki moczopędne i diety niskosodowe
Jeśli leki inotropowe znikną, co je zastąpi?
Leki moczopędne stanowią pierwszą linię obrony przed przeciążeniem płynami. Pomagają nerkom usuwać nadmiar sodu i wody. Zmniejsza to obrzęk i zmniejsza obciążenie serca.
Ale leki moczopędne nie są lekarstwem. Jest to narzędzie zarządzania państwem. Tutaj w grę wchodzi dieta.
Dieta niskosodowa działa synergicznie z lekami moczopędnymi. Sód zatrzymuje wodę. Mniej sodu oznacza mniejszą retencję wody. Dzięki temu leki moczopędne są skuteczniejsze. Zmniejsza to również potrzebę stosowania wyższych dawek.
Jak dieta niskosodowa sprawdza się w praktyce? Polega na czytaniu etykiet produktów spożywczych. Polega na unikaniu przetworzonej żywności. Polega na gotowaniu w domu. Rezultatem jest znaczne zmniejszenie przyrostu masy płynów.
