De vraag hangt in de lucht als rook na een startpistool. Als je een pil kon slikken die je Olympische glorie garandeerde, maar je een jaar later je leven kostte, zou je die dan nemen?
Dr. Gabe Mirkin stelde deze duistere hypothese in 1967 voor aan hardlopers in Washington D.C. Hij deelde vragenlijsten uit vóór een wegwedstrijd. De resultaten waren huiveringwekkend. Ruim de helft van de ongeveer 100 atleten die antwoordden, zei ja. Ze zouden hun toekomst ruilen voor de gouden medaille.
Die voorkeur om het leven te overwinnen is niet verzacht. Het is in ieder geval aangescherpt.
De afgelopen veertig jaar is het arsenaal dat beschikbaar is voor valsspelers geëxplodeerd. De enige pil van Mirkin is nu een spectrum van chemische oorlogsvoering. Er zijn injecties, transdermale gels en obscure verbindingen die worden gemaskeerd als medische behandelingen. Testosteron is niet alleen een tabblad dat u doorslikt. Het is een heldere gel die in de huid wordt gewreven, een detail dat wordt benadrukt in getuigenissen van beschuldigde ruiters in de rechtszaal. Het bezorgsysteem verandert. Het verlangen naar het podium niet.
Kijk naar de belangrijkste fasen van professionele sporten. De schade is zichtbaar.
- Fietsen is opgeschrikt door herhaalde beschuldigingen en schandalen.
- Honkbal is nog steeds bezig de vlekken van het steroïdentijdperk uit zijn reputatie te verwijderen.
- De Olympische Spelen brengen elke twee jaar nieuwe beschuldigingen met zich mee.
Testen gebeurt. Er treden storingen op. Maar de aantrekkingskracht blijft. Sommige atleten glippen door het net. Anderen worden geschorst. Enkelen belanden in de gevangenis. En sommigen, zoals degenen die de hypothetische pil van Mirkin slikten, sterven jong.
Het is een spel met hoge inzetten dat voor miljoenen mensen wordt gespeeld. We moeten de mechanismen van dit bedrog begrijpen. Waarom doen ze het? Welke medicijnen gebruiken ze? Hoe werkt de wetenschap achter doping? En hoe vangen we ze?
De psychologie van het podium
“Het verlangen om te winnen is uiteraard altijd aanwezig, terwijl tegelijkertijd door nieuw onderzoek en nieuwe technologieën het aantal mogelijkheden om via bedrog het podium op te komen is uitgebreid.”
De motivatie is niet alleen ijdelheid. Het is vaak een verstoord overlevingsinstinct. In topsporten kan het verschil tussen de eerste en de tweede plaats een fractie van een seconde bedragen. Die marge voelt onoverkomelijk. Als een chemische voorsprong het kan verkleinen, voelt het risico de moeite waard.
Uit het onderzoek van Mirkin kwam een brutale analyse naar voren. Eén jaar roem versus een leven lang middelmatigheid? Velen kozen voor roem. Zelfs als die roem een aftelklok naar de dood is.
De evolutie van bedrog
Doping is niet statisch. Het past zich aan.
In 1967 was de pil de voornaamste bedreiging. Tegenwoordig is het een complex ecosysteem.
- Testosterongels: Lokaal aangebracht. Moeilijker te detecteren dan orale vormen.
- Erytropoëtine (EPO): Verhoogt het aantal rode bloedcellen. Verhoogt het uithoudingsvermogen.
- Gendoping: Theoretisch maar toch gevreesd. DNA veranderen om de prestaties te verbeteren.
De methoden verschuiven. Het doel blijft hetzelfde. Winnen.
De menselijke kosten
Niet iedereen overleeft de achtervolging.
Schorsingen maken een einde aan carrières. Gevangenisstraf maakt een einde aan de vrijheid. Maar de gevolgen voor de gezondheid zijn vaak onzichtbaar totdat het te laat is. Hartfalen. Leverschade. Psychische ineenstorting.
De atleten die vroegtijdig overlijden zijn dat wel
Winnen gaat niet alleen over het podium. Het gaat om het geld. De bekendheid. De contracten die er alleen komen als je bovenaan staat. Maar het venster van een atleet om te schitteren is smal. Je piekt een paar jaar, misschien een decennium, en dan ben je klaar.
Trainen is de enige eerlijke weg omhoog. Maar de snelkoppeling roept.
Het fluistert dat een pil, een injectie, een tweak hier en daar de kloof tussen goed en legendarisch kan overbruggen. Zelfs als de motor dreigt door te branden.
We zien dit al duizenden jaren. Kijk eens terug naar het oude Griekenland. Ze deden wat nodig was. Maar de moderne tijd? De jaren zestig veranderden alles.
Waarom de jaren zestig alles veranderden
Waarom dan? De geschiedenisboeken zijn vaag over de exacte trigger. Maar we weten dat er twee dingen zijn gebeurd.
Ten eerste werden anabole androgene steroïden commercieel verkrijgbaar. Ze verhuisden van wetenschappelijke laboratoria naar zwarte markten.
Ten tweede startte de Oost-Duitse regering een door de staat gesponsord dopingprogramma. Ze gaven hun atleten medicijnen om het wereldtoneel te domineren. Het ging niet om gezondheid. Het ging over geopolitiek.
Atleten worden vandaag de dag nog steeds geconfronteerd met dezelfde druk. Misschien moeten ze ontspannen. Misschien moeten ze de pijn verbergen. Misschien willen ze zich gewoon zelfverzekerd genoeg voelen om de kans te wagen.
De anatomie van prestatiebevorderende medicijnen
Waarom gebruiken ze ze? De lijst is lang. De motivaties zijn persoonlijk.
- Spiermassa opbouwen.
- Versterk botten.
- Verhoog de zuurstoftoevoer naar weefsels.
- Masker blessurepijn.
- Stimuleer het centrale zenuwstelsel.
- Ontspan vóór een groot evenement.
- Snel afvallen.
- Verberg het gebruik van andere verboden middelen.
De meeste van deze hulpmiddelen zijn verboden tijdens de Olympische competitie. Periode.
Maar sommige vliegen onder de radar. Cortisone. Lokale verdoving. Ze zijn toegestaan met beperkingen. Waarom? Omdat ze legitiem medisch gebruik hebben. Je kunt een arts niet verbieden een verstuikte enkel te behandelen alleen maar omdat de atleet ook een sprinter is.
Massa en kracht opbouwen
Wanneer een atleet groter, sterker en sneller wil worden, wendt hij zich tot specifieke klassen medicijnen. En de bijwerkingen? Ze zijn niet subtiel.
We gaan elke hoofdklasse opsplitsen. We zullen kijken naar wat ze doen. En we zullen kijken naar de schade die ze aanrichten.
Eén vraag blijft: is het goud de kosten waard?
Het antwoord verandert afhankelijk van wie je het vraagt. En wat er op het spel staat.
Atleten die op jacht zijn naar die extra fractie van een seconde of dat extra pond spiermassa, heffen niet alleen zwaardere gewichten. Ze navigeren vaak door een mijnenveld van synthetische chemie. Het arsenaal omvat anabole steroïden, bèta-2-agonisten, humaan choriongonadotrofine (HCG), luteïniserend hormoon (LH), menselijk groeihormoon (HGH), insuline-achtige groeifactor (IGF-1) en insuline. Elk speelt een aparte, vaak gevaarlijke rol in het nastreven van fysieke suprematie.
De anatomie van anabole steroïden
In de kern zijn steroïden chemische stoffen die zijn afgeleid van cholesterol. Het menselijk lichaam produceert verschillende belangrijke steroïde hormonen. Cortisol en testosteron besturen het mannelijke systeem. Oestrogeen en progesteron beheren het vrouwelijke systeem. Er zijn twee basistypen: katabole steroïden, die weefsel afbreken, en anabole steroïden, die het opbouwen.
Atleten richten zich op anabole steroïden omdat ze spier- en botcellen stimuleren om nieuwe eiwitten te synthetiseren. Hierdoor bouw je massa op. Deze medicijnen bootsen testosteron na, het belangrijkste mannelijke geslachtshormoon. Het resultaat is verbeterde reproductieve en secundaire geslachtskenmerken. Testikels ontwikkelen zich. Haar groeit. Stembanden worden dikker. Een atleet kan harder trainen. Ze kunnen sneller herstellen. Ze kunnen grenzen verleggen die een natuurlijke concurrent zouden tegenhouden.
De meeste van deze verbindingen zijn testosteron of directe derivaten daarvan. Veel voorkomende voorbeelden zijn testosteron zelf, dihydrotestosteron, androsteendion (vaak “andro” genoemd), dehydroepiandrosteron (DHEA), clostebol en nandrolon. Je kunt ze injecteren. Je kunt ze als pillen doorslikken. De toedieningsweg verandert niets aan de biologische kosten.
De kosten van synthetische spieren
De bijwerkingen van anabole steroïden zijn goed gedocumenteerd en ernstig. De lever moet deze stoffen afbreken. Geelzucht en leverschade volgen. De medicijnen dringen ook de hersencentra binnen. Stemmingswisselingen. Depressie. Agressie.
Voor mannen is de hormonale onbalans verwoestend. Overmatige concentraties verstoren de seksuele functie. Kaalheid treedt op. Onvruchtbaarheid wordt een realiteit. Borstontwikkeling vindt plaats, een aandoening die bekend staat als gynaecomastie.
Voor vrouwen zijn de veranderingen vaak onomkeerbaar. Mannelijke kenmerken nemen de overhand. Haarpunten op het gezicht en op het lichaam. De menstruatiecyclus onderdrukt of stopt volledig, wat leidt tot onvruchtbaarheid. Stembanden worden dikker. De stem wordt dieper, soms permanent. Als een zwangere vrouw deze medicijnen gebruikt, loopt de zich ontwikkelende foetus gevaar.
Bèta-2-adrenerge agonisten: astmageneeskunde als prestatiemedicijnen
Bij inhalatie ontspannen bèta-2-agonisten de gladde spieren in de luchtwegen. Astmapatiënten vertrouwen erop. Ze bootsen epinefrine en noradrenaline na, stoffen die worden uitgescheiden door sympathische zenuwen. De luchtwegen gaan open. Ademen wordt gemakkelijker.
Maar injecteer dezelfde medicijnen in de bloedbaan en het effect keert om. Bèta-2-agonisten worden spieropbouwende middelen. Ze produceren een anabolisch effect. Ze verminderen ook het lichaamsvet. Dit is het katabole effect. De anabole impact heeft rechtstreeks invloed op de eiwitopbouw in de spieren. Het gebeurt onafhankelijk van zenuw- of cardiovasculaire stimulatie.
Voorbeelden van deze stoffen zijn onder meer:
- Clenbuterol
- Terbutaline
- Salbutamol
- Fenoterol
- Bamboerol
Sommige vormen zijn toegestaan als ze via een inhalator worden gebruikt met schriftelijke medische toestemming. Maar de illegale injectieroutes brengen grote risico’s met zich mee. In de hersenen vernauwen de bloedvaten zich. Misselijkheid volgt. Er ontstaat hoofdpijn. Duizeligheid neemt de overhand. Ook in de spieren vernauwen de bloedvaten. Krampen zijn het gevolg. De hartslag piekt. Snelle slagen en trillingen worden veel voorkomende klachten.
De volgende grens: menselijke groeihormonen
We hebben de steroïden en de bèta-agonisten besproken. Het verhaal eindigt daar niet. In het volgende gedeelte wordt dieper ingegaan op Menselijke groeihormonen, waar de chemie nog complexer wordt.
We praten veel over pompen en PR’s, maar het echte voordeel zit vaak in het bloed verborgen. Het gaat niet alleen om zwaar tillen. Het gaat erom wat je lichaam met dat gewicht doet. Menselijk choriongonadotrofine (HCG), luteïniserend hormoon (LH), menselijk groeihormoon (HGH), insuline en insuline-achtige groeifactor (IGF-1) zijn de stille architecten van weefselherstel en groei. Zij zijn de boodschappers. Begrijp ze verkeerd, en je breek jezelf. Zorg dat ze goed zijn, en misschien bouw je wel iets onherkenbaars.
Humaan choriongonadotrofine (HCG)
HCG is het hormoon dat de vroege zwangerschap levend houdt. Het zijn de dingen die je bij de apotheek op het stokje ziet staan. Maar in de sportschool is het een ander beest. Het bootst het luteïniserend hormoon na. Het vertelt de teelballen om te vuren. Dit verhoogt het natuurlijke testosteron. Voor mannen betekent dit dat de spiersynthese oploopt tot elf. Het is in wezen een endogene steroïdelus.
Vrouwelijke atleten? Ze zijn meestal duidelijk. HCG pakt voor hen geen bulk in. Bovendien stijgen de niveaus op natuurlijke wijze tijdens de zwangerschap. Je kunt een biologisch feit niet verbieden. Mannen lopen echter op een koord. De bijwerkingen weerspiegelen direct anabole steroïden. Testosteron stijgt. Oestrogeen converteert. Het lichaam reageert. Het is geen gratis energie. Het is geleende tijd met een hoge rente.
Luteïniserend hormoon (LH)
LH zit aan de basis van je hersenen. De hypofyse bepaalt de show. LH houdt testosteron stabiel bij mannen. Het houdt oestrogeen onder controle voor vrouwen. Het is de ovulatietrigger halverwege de cyclus voor vrouwen. Simpele biologie.
Maar te hard duwen? Of synthetische derivaten zoals tamoxifen toevoegen? Je dwingt testosteron omhoog. Je omzeilt de natuurlijke gouverneur van het lichaam. Het resultaat lijkt op steroïdengebruik. De spiermassa stijgt. Vet druppels. De bijwerkingen staan niet op een doos vermeld, maar volgen waarschijnlijk toch het steroïdenprofiel. Onnatuurlijke hoogtepunten hebben altijd een prijs. Het lichaam heeft een hekel aan onbalans. Het zal terugvechten.
Menselijk groeihormoon (HGH)
Dit is de grote. Voor velen de heilige graal. HGH komt uit de hypofyse. Het stimuleert de groei van kinderen. Zonder dit krijg je dwerggroei. Met teveel ervan als volwassene? Je krijgt een monster.
Het stimuleert de eiwitsynthese. Het versnippert vetcellen. Het maakt de botten dikker. Het is populair omdat het moeilijk te vangen is. Het detectievenster is klein. Maar de toegangsprijs is hoog.
- Acromegalie – Handen, voeten en kaak zetten uit. Je wordt niet groter. Je wordt breder. Je gezicht verandert van vorm.
- Orgaanvergroting – Het hart, de nieren, de lever en de tong zwellen allemaal op. Een groter hart klinkt goed totdat het faalt.
- Hartproblemen – Hypertrofie van de hartspier leidt uiteindelijk tot falen. Het is niet alleen esthetisch. Het is dodelijk.
Insuline-achtige groeifactor (IGF-1)
Ook bekend als somatomedine-C. IGF-1 is de sidekick van HGH. Het helpt het hormoon zijn werk te doen. Het weerspiegelt de effecten nauw. De eiwitsynthese piekt. De vetopslag keldert. De spier- en botmassa nemen snel toe.
Maar er zit een addertje onder het gras. Een gevaarlijke. IGF-1 drijft glucose naar de cellen. Te veel insulineactiviteit betekent dat de bloedsuikerspiegel daalt. Hypoglykemie. Jij schudt. Jij geeft over. Je voelt je zwak. Als je het te ver duwt, raak je in coma. De dood is slechts één bloedsuikerspiegel verwijderd. Het is geen aanvulling. Het is een metabolische gok.
Insuline
Insuline wordt geproduceerd door de alvleesklier. Het beheert het suiker-, zetmeel-, vet- en eiwitmetabolisme. Diabetici hebben het nodig om te overleven. Atleten? Ze gebruiken het om voedingsstoffen op te slaan.
Combineer het met steroïden of HGH en je creëert een perfecte anabole storm. De eiwitsynthese neemt niet alleen toe. Het overweldigt het systeem. De spiergroei versnelt. Maar het risico is onmiddellijk. Een lage bloedsuikerspiegel veroorzaakt beven en misselijkheid. Ernstige hypoglykemie leidt tot coma. En soms leidt het tot de dood. Het is geen prestatieverbeteraar. Het is een levensondersteunend systeem dat wordt gebruikt voor stroomvoorziening.
Zuurstof in weefsels verhogen
Erytropoëtine (EPO) verandert het spel volledig. Het gaat niet om spiermassa. Het gaat om uithoudingsvermogen. Het gaat erom hoe lang je het licht aan kunt laten.
Zuurstof stimuleren met eiwithormonen
Erytropoëtine, of EPO, is niet een buitenaardse chemische stof. Het is een eiwithormoon dat door je nieren wordt afgegeven als het zuurstofniveau daalt. Het signaleert beenmergstamcellen om rode bloedcellen aan te drijven. Voor duursporters – marathonlopers, fietsers, langlaufers – is dit een gouden ticket. Ze kunnen de zuurstoftoevoer naar hun weefsels met 7 tot 10 procent verhogen.
Het detecteren van EPO is een nachtmerrie voor testers. Het echte gevaar is niet de detectie; het is de fysiologie. Meer rode bloedcellen betekent dikker bloed. Stel je voor dat honing in plaats van water door je aderen stroomt. Het hart moet harder pompen om dat slib rond te duwen. Het resultaat? Een aanzienlijk hoger risico op een hartaanval en beroerte.
Kunstmatige zuurstofdragers
Dan zijn er kunstmatige zuurstofdragers. Dit zijn synthetische versies van hemoglobine, het eiwit dat normaal gesproken zuurstof in uw bloed transporteert. Artsen gebruiken ze voor premature baby’s met ademhalingsproblemen, patiënten met ernstige longschade en diepzeeduikers.
De stoffen omvatten perfluorkoolstoffen, synthetische hemoglobines en in liposomen omhulde hemoglobines (kunstmatige rode bloedcellen ). Het voordeel ervan voor atleten blijft onduidelijk. De risico’s zijn echter vervelend. Mogelijke bijwerkingen zijn onder meer falen van het immuunsysteem, cardiovasculaire problemen, ijzerstapeling en nierschade. Waarom het risico nemen voor een onduidelijke rand?
Bloeddopingmechanismen
Bloeddoping is eenvoudigweg het inbrengen van volbloed in een atleet om de zuurstoftoevoer te stimuleren. Je kunt een soortgelijk effect bereiken door op grote hoogte te trainen, maar doping gaat sneller.
Als een atleet zijn eigen bloed infuseert, verhoogt het verhoogde volume de bloeddruk. Het nodigt uit tot bloedstolsels, hartfalen en beroertes. Als ze het bloed van iemand anders gebruiken, stijgt de inzet naar virale infecties. HIV/AIDS is een zeer reële mogelijkheid als je naalden of bloedzakken deelt in de schaduw van de kleedkamer.
Pijn maskeren om te blijven spelen
Trainen voor status van wereldklasse doet pijn. Blessures gebeuren. Soms gebruiken atleten medicijnen om die pijn te maskeren, zodat ze door kunnen gaan. Het arsenaal omvat verdovende middelen, eiwithormonen en lokale anesthetica.
De hoge kosten van verdovende middelen
Narcotica behandelen pijn. We hebben het over morfine, methadon, Vicodin, Percocet en heroïne. Deze zijn zeer verslavend. De ‘high’ die ze produceren schaadt het beoordelingsvermogen, het evenwicht en de concentratie. Atleten die geblesseerd meedoen, riskeren ook verdere schade. Je herstelt een scheur niet door hem te negeren en er doorheen te rennen.
Eiwithormonen voor ontstekingen
Adrenocorticotroop hormoon (ACTH) is een ander natuurlijk eiwithormoon. Het wordt uitgescheiden door de hypofyse en stimuleert de bijnierschors om hormonen te produceren. Deze bijnierschorshormonen verminderen ontstekingen bij verwondingen en allergische reacties. Door ACTH te gebruiken kan een atleet de pijn van een blessure maskeren.
De bijwerkingen zijn cumulatief. Maagirritatie. Zweren. Geestelijke irritatie. Op de lange termijn kijk je naar verzwakking van botten en spieren.
Lokale verdoving
Lokale verdovingsmiddelen zijn wat uw tandarts gebruikt. Novocaïne, procaïne, lidocaïne, lignocaïne. Ze maskeren pijn op korte termijn zonder je mentale vermogens te verstoren. Atleten gebruiken ze om te concurreren terwijl ze gewond zijn. Het probleem? U kunt een blessure verergeren zonder de waarschuwingssignalen te voelen.
Hoe zit het met cortisone?
Cortison is een van de hierboven genoemde bijnierschorshormonen. Klinisch gezien wordt het geïnjecteerd om ontstekingen bij verwondingen te verminderen. De voordelen en bijwerkingen weerspiegelen ACTH. U krijgt verlichting van de pijn, maar u betaalt ervoor met weefselverzwakking en andere systemische problemen.
Stimulerende middelen, ontspanningsmiddelen en gewichtsbeheersing
De druk op eliteconcurrenten is niet alleen fysiek. Het is psychologisch. Het is een dieet. De strikte sociale codes van de professionele sport laten weinig ruimte voor fouten. Wanneer het gewicht van de verwachtingen wegvalt, plus de meedogenloze sleur van training, zoeken atleten vaak naar kortere wegen. Ze wenden zich tot middelen om stress te beheersen, algemene vermoeidheid te bestrijden en hun lichaam onder controle te houden. Dit zijn niet alleen recreatieve keuzes. Het zijn berekende risico’s waarbij stimulerende middelen, relaxantia en maskeermiddelen betrokken zijn.
De golf van stimulerende middelen
Stimulerende middelen geven een vals gevoel van onoverwinnelijkheid. Ze houden de atleet alert. Ze verminderen het gevoel van uitputting. Ze handhaven een gevaarlijk niveau van agressiviteit. Fysiologisch gezien kapen deze medicijnen het alarmsysteem van het lichaam. Het hart racet. De longen snakken naar lucht. De hersenen werken met een hectische, kunstmatige snelheid.
Veel voorkomende stoffen in deze categorie zijn cafeïne, amfetamines en cocaïne. De grens tussen een pre-workout energiedrankje en een prestatiebevorderend medicijn is dunner dan de meeste fans beseffen.
De kosten van deze stijging zijn hoog. Nervositeit. Tremoren. Onregelmatige hartslagen. Hoge bloeddrukpieken. In extreme gevallen convulsies. Of een plotselinge dood. Het lichaam kan dit niveau van kunstmatige output niet voor onbepaalde tijd volhouden. Uiteindelijk crasht het.
De stilte voor de storm: ontspanningsmiddelen
Niet alle faalangst heeft een duwtje nodig. Soms is er een trekje nodig. Relaxantia doen het tegenovergestelde van stimulerende middelen. Ze vertragen de zaken. Ze omvatten alcohol, bètablokkers op recept en cannabinoïden zoals marihuana.
Alcohol is het meest toegankelijke depressivum. Het dempt de hersenactiviteit en de reactie van het zenuwstelsel. Voor een atleet die verdrinkt in de wedstrijddruk kan een drankje een opluchting zijn. Maar het degradeert het oordeel. Het ruïneert het evenwicht. Het vernietigt de coördinatie. De Olympische Spelen beperken alcohol, en sommige specifieke evenementen verbieden het volledig, omdat zelfs een kleine vertraging in de reactietijd een verloren medaille of een carrière-einde blessure kan betekenen.
Dan zijn er bètablokkers. Deze worden doorgaans voorgeschreven bij hoge bloeddruk. Ze dwingen het hart te vertragen en de bloedvaten te ontspannen. Waarom zou een atleet dit willen? Kijk naar boogschieten. Kijk naar schieten. Deze sporten vereisen rotsvaste handen. Een constante hartslag is een voorwaarde voor een stabiel doel. De afweging? Hypotensie. Vermoeidheid. Een trage fysieke reactie die fataal kan zijn tijdens een sprint of zwemmen, maar essentieel is voor een scherpschutter.
Cannabinoïden nemen een vreemde ruimte in beslag. Er is weinig klinische waarde voor gezonde atleten. Ze veroorzaken hallucinaties. Ze veroorzaken slaperigheid. Ze versnellen de hartslag. Ze schaden het geheugen en de coördinatie. Hoewel het wordt gebruikt voor pijnverlichting bij terminaal zieke kankerpatiënten, is de cognitieve mist voor een atleet een probleem.
Het gewichtsspel: diuretica en maskering
Sommige sporten testen niet alleen de vaardigheden. Ze testen massa. Gewichtheffen. Paardenrennen. Roeien. In deze arena’s kan lichter zijn een voordeel zijn. Of gewoon een vereiste om in een lagere categorie te concurreren.
Voer diuretica in. Deze medicijnen dwingen de nieren om meer urine te produceren. Ze worden vaak aangetroffen in dieetpillen en voorgeschreven bij hoge bloeddruk. Atleten misbruiken ze om het watergewicht onmiddellijk te verliezen. Het is een gevaarlijke sluiproute. Uitdroging volgt. Duizeligheid. Spierkrampen. Mogelijke hartschade. Nierfalen.
Maar er is een donkerdere reden voor het gebruik van diuretica. Het gaat niet alleen om het gewicht. Het gaat om het verslaan van de test.
Drugsgebruik maskeren
Diuretica zijn de ultieme vuile truc in de strijd tegen doping. Omdat ze het systeem zo agressief doorspoelen, verdunnen ze de concentratie van andere medicijnen in de urine. Een atleet kan een verboden stimulerend middel of anabool middel hebben gebruikt. Het diureticum verwijdert het medicijn niet. Het verbergt het gewoon. Het verspreidt het moleculaire bewijsmateriaal zo dun dat een standaardtest het volledig zou kunnen missen.
Hierdoor ontstaat er een kat-en-muisspel
Het bewijs verbergen
Diuretica zijn de klassieke keuze om medicijnen uit urinemonsters te spoelen. Maar bloedonderzoek is een heel ander beest. Dat is waar epitestosteron, plasma-expanders en secretieremmers binnenkomen. In plaats daarvan richten ze zich op verboden stoffen in de bloedbaan.
De epitestosterontruc
Epitestosteron lijkt op testosteron. Het is een natuurlijke biologische vorm. Het bevordert de prestaties niet. Maar het knoeit wel met de cijfers.
Standaard drugstests meten de verhouding tussen testosteron en epitestosteron. De T/E-ratio. Injecteer epitestosteron. Verlaag de verhouding. Verberg het testosteron.
Doet het pijn? Niet echt. Op zichzelf heeft epitestosteron geen echte schadelijke bijwerkingen. Wat dat betreft is het schoon. Maar het is een cheatcode voor de T/E-ratiotest.
Het bloed verdunnen
Plasma-expanders voegen vloeistof toe aan het bloed. Artsen gebruiken ze voor shock en trauma. Atleten gebruiken ze om EPO te verdunnen.
EPO concentreert zich in het bloed. Plasma-expanders verspreiden het. Verlaag de concentratie. Versla de test.
De kosten zijn hoog. Matige tot ernstige allergische reacties komen vaak voor. Het is een riskante gok.
De uitgang blokkeren
Veel medicijnen zien eruit als organische zuren. De nieren verwijderen deze zuren met behulp van een specifieke eiwittransporter. Blokkeer dat eiwit. De medicijnen blijven in het lichaam. Ze verschijnen niet in de urine.
Artsen gebruiken deze remmers tegen jicht. Atleten gebruiken ze om urineresultaten te manipuleren.
Bijwerkingen zijn vervelend. Misselijkheid. Braken. Allergische reacties. Nierproblemen. Het is het risico niet waard. Of toch?
Atleten testen op drugsgebruik
Atleten kennen het vak. Je staat in het hokje. De drugscontroleur houdt je in de gaten als een havik. U overhandigt een urinemonster. Het wordt verzegeld. Het reist naar een laboratorium. De resultaten gaan terug naar het bestuursorgaan. Eenvoudig proces. Voor sommige stoffen is urine echter niet voldoende. Ze hebben bloed nodig.
Gaschromatografie en massaspectrometrie
Twee methoden domineren het chemielaboratorium. Gaschromatografie en massaspectrometrie. Ze werken op zowel urine als bloed.
Bij gaschromatografie verdampen ze het monster. Een gasvormig oplosmiddel helpt. Het mengsel beweegt zich via een lang pad in de machine. Elke stof heeft een andere interactie met het gas. Ze lossen op verschillende snelheden op. Hierdoor ontstaat een unieke bewaartijd. De specifieke tijd dat een stof in de gasfase verblijft.
Uiteindelijk valt de stof eruit. Het raakt een vaste of vloeibare absorber. Een detector analyseert het. Het lab meldt dit keer. Ze plannen het. Je krijgt een chromatogram.
Ze raden niet alleen. Ze voeren standaard drugsmonsters uit naast het monster van de atleet. Vergelijk de chromatogrammen. Identificeer het medicijn. Kwantificeer het. Klaar.
Massaspectrometrie hanteert een andere benadering. Ze vernietigen het monster met een elektronenstraal. Het waait uit elkaar. Fragmenten vliegen door een magnetische buis naar een detector. Elke stof laat een unieke vingerafdruk achter in de spectrometer. Ook hier gebruiken ze standaarden om te identificeren en kwantificeren wat er in het bloed of de urine zit.
Immuno-assays
Niet elke stof volgt de regels van de chromatografie. Sommige dingen, zoals HCG, LH en ACTH, worden in de urine gemeten met behulp van een immunotest.
Hier is de truc. Ze mengen het monster met een oplossing. Het bevat een antilichaam dat specifiek is voor de doelstof. Antilichamen zijn eiwitten. Ze binden slechts aan één specifiek ding. Het is hoe het lichaam vreemde indringers opmerkt.
Het antilichaam in de testkit is getagd. Meestal met een fluorescerende kleurstof of een radioactieve stof. Ze meten het licht of de radioactiviteit. De hoeveelheid houdt rechtstreeks verband met de concentratie van de geteste stof in het monster.
Tests voor prestatiebevorderende medicijnen
Het detecteren van EPO (Erytropoëtine) is scherper geworden. Een nieuwe test kijkt naar de grootte van de rode bloedcellen. Synthetische EPO creëert cellen die kleiner zijn dan natuurlijke cellen. Ze binden ook meer ijzer.
Analysers controleren de grootte en het ijzergehalte van rode bloedcellen in een bloedmonster. Anomalieën daar? Potentieel EPO-gebruik.
Het wielrennen maakte in 2008 een grote sprong. De Union Cycliste Internationale (UCI) introduceerde een bloedpaspoort. Het is niet zomaar een eenmalige test. Het is een monitor. Ze volgen de bloedkenmerken van een atleet in de loop van de tijd.
Denk aan het hematocrietniveau. Dat is het percentage rode bloedcellen in het totale bloedvolume. Het paspoort volgt pieken. Abnormale.
Rode bloedcellen vervoeren zuurstof. Meer zuurstof betekent een beter uithoudingsvermogen. Een piek verhoogt de prestaties. Dat is doping. Het paspoort vangt de afwijking van de norm op.
HGH (menselijk groeihormoon) was moeilijker te vangen. Tot ongeveer 2010 waren er geen betrouwbare tests. Toen ontstond er een nieuwe innovatie op het gebied van bloedtesten. Het was effectief genoeg om in februari 2010 een rugbyatleet in Groot-Brittannië te schorsen wegens overtreding van het verbod.
NFL-functionarissen dringen nu aan op HGH-testen. De Liga wil het. De Spelersbond is er tegen. Het debat is aan de gang.
De voortdurende strijd
Statistieken over de dopingprevalentie zijn schaars. Niemand kent de exacte cijfers. Coaches en atleten houden vol dat de meeste deelnemers clean zijn. Ze zweren erbij.
Drugstests worden niet meer onderhandelbaar in sportcompetities. Het is integraal. Wanneer een nieuw prestatieverhogend medicijn op de zwarte markt komt, ontwikkelen wetenschappers een test om het op te sporen. De cyclus herhaalt zich. De strijd om de sport schoon te houden eindigt nooit echt.
“Terwijl er nieuwe prestatiebevorderende medicijnen worden ontwikkeld, worden er nieuwe tests ontwikkeld om deze medicijnen op te sporen, en de strijd om de sport schoon te houden gaat voor onbepaalde tijd door.”
Voor meer informatie over hoe deze technologie werkt, of welke specifieke stoffen momenteel verboden zijn, kunt u de aangeboden bronnen raadplegen. De wetenschap evolueert sneller dan de atleten zich kunnen aanpassen.
