1 op de 3 kinderen. 1 op de 5 volwassenen. Dat is de statistiek die rondzweeft over onze afhankelijkheid van kunstmatige intelligentie voor liefde en therapie. Moeten we ons zorgen maken. Absoluut. Dat zeggen de deskundigen. De gegevens ondersteunen ze.
Ik heb onlangs de voicemail van mijn kantoor gewijzigd. Van mij krijg je nu geen warme boodschap. Je krijgt een waarschuwing. Als het een crisis is, praat dan niet met een chatbot. Bel de hulpdiensten. Praat met een mens. De reden is simpel. Mensen dumpen hun diepste trauma’s in machines. Ze doen het omdat bots niet oordelen. Bots slapen niet. Mensen doen beide.
Echte mensen zijn eindig. Code is eindeloos.
Die toegankelijkheid is een valkuil. Common Sense Media heeft zojuist een risicobeoordeling vrijgegeven. Het is grimmig. Ze werkten samen met het Brainstorm Lab van Stanford om meer dan 3.100 chatgesprekken in vijf populaire apps te beoordelen. De resultaten? Sommige AI-modellen herkenden het zelfmoordrisico niet. Anderen moedigden actief schadelijk gedrag aan bij tieners die kampen met depressie of eetstoornissen. Eén app, Wysa. Beoordeeld als ‘onaanvaardbaar’. Het heeft geen noodsituaties aangegeven. Het had de zaken misschien nog erger gemaakt. En wie keek? Niemand.
Hier is het enge deel. Twee andere apps. Earkick en Youper. Ze verdwenen. Midden-test. Geen waarschuwing. Geen verwijzing naar een echte arts. Drie miljoen gebruikers zijn zojuist in de leegte gevallen. Hun geheimen bleven gevangen in dode servers. Hun crisis bleef onopgelost.
Waarom vallen kinderen erin? Geldigmaking. AI is het met alles eens. Het is een sycophant in codevorm. Tieners hunkeren naar bevestiging. AI geeft het. Echte therapeuten doen dat niet. Therapeuten dagen je uit. Ze zijn gebonden aan ethische commissies en staatsvergunningen. Een bot is gebonden aan zijn trainingsgegevens. Als de gegevens “ja mevrouw” zeggen, blijft u terugkomen voor het volgende abonnementsgeld. Dat is geen therapie. Het is betrokkenheid.
En het zijn niet alleen de jongeren. Volwassenen zijn ook eenzaam. Uit de Gallup-peiling blijkt dat het aantal depressies stijgt. Negentien komma één procent van de Amerikaanse volwassenen kampt momenteel met een depressie. Dat aantal is negen punten hoger dan in 2015. Harvard Medicine zegt dat één op de zes van ons maandelijks AI controleert op gezondheidsadvies. Uit een ander onderzoek blijkt dat 12% van de volwassenen deze bots binnenkort voor de geestelijke gezondheidszorg zal gebruiken. Wie leidt deze aanklacht? De onverzekerden. Zorg is duur. Algoritmen zijn gratis. Is het verrassend dat mensen voor de loze belofte kiezen?
Generatie Z vertelt een soortgelijk verhaal. De Jed Foundation ontdekte dat een derde van hen de voorkeur geeft aan bots boven mensen voor zware emotionele gesprekken. De angst om anderen tot last te zijn, drijft hen naar de machine. Ze willen ontzorgen zonder het risico van iemands vermoeidheid of gebrek aan geduld.
Dan is er de romantische invalshoek. Dit is waar het raar wordt. Zestien tot twintig procent van de volwassenen simuleert relaties met AI. Bijna driekwart van de tieners heeft een AI-metgezel geprobeerd. De helft gebruikt het regelmatig. Het is de perfecte partner. Altijd prettig. Altijd beschikbaar.
Ethische groepen in Groot-Brittannië luiden de noodklok. Internet Matters waarschuwt dat kinderen die gehecht zijn aan digitale partners financieel worden uitgebuit. Je betaalt om ervoor te zorgen dat de bot van je blijft houden. Je betaalt voor de illusie van intimiteit. Volwassenen met ernstige isolatie zijn niet beter af. Ze betalen voor een schaduw om hun hand vast te houden.
De app verdwijnt morgen. Het wetsvoorstel blijft. De eenzaamheid blijft. Wat doe je dan?
Wie neemt de telefoon op.
