Robert Koch nie zaczynał swojej kariery w wielkich salach akademickich. Studiował medycynę na uniwersytecie w Getyndze, którą ukończył w 1866 roku, co wysłało go na niemiecką wieś. Pierwsze lata nie były łatwe. Pracował jako lekarz w różnych miastach prowincjonalnych, z dala od prestiżowych ośrodków medycznych.
Potem rozpoczęła się wojna francusko-pruska. Przez krótki okres, w latach 1870-1871, pełnił funkcję chirurga polowego. Był to krótki epizod w medycynie wojskowej, ale zmienił ścieżkę jego życia. Po zakończeniu konfliktu osiadł w Wolstein (Niemcy) jako lekarz okręgowy.
Ta podróż służbowa nie była krokiem wstecz. To było strategiczne posunięcie. W Wolstein Koch zbudował małe laboratorium. Była skromna, bliska i całkowicie należała tylko do niego. Miał swobodę eksperymentowania bez biurokratycznych ograniczeń uniwersytetu. Ta niewielka przestrzeń stała się tyglem kilku z najważniejszych odkryć w historii medycyny. Tutaj położono podwaliny pod identyfikację przyczyn wąglika i gruźlicy. Świat wkrótce poznał jego nazwisko, ale wszystko zaczęło się od lekarza w małym niemieckim miasteczku, który chciał zajrzeć głębiej.
