Patrick Ewing speelde niet alleen centraal. Hij heeft het opnieuw uitgevonden.
In Georgetown was hij de ‘Hoya Destroya’, een schrik voor de verdediging. Maar in New York? Hij werd iets heel anders. Een aanvallende kracht die zo krachtig is dat velen hem beschouwen als het grootste schietcentrum in de geschiedenis van de NBA. De ironie? De man die werd aangeprezen als de volgende Bill Russell maakte nooit één keer deel uit van een All-Defensive Team.
Denk daar eens over na.
Hij scoorde gemiddeld 23,8 punten in zijn eerste decennium bij de Knicks. Hij sloeg 28,6 in 1989-90. Hij passeerde Walt Frazier als topscorer aller tijden van de franchise in december 1993. Hij pakte zes jaar op rij meer dan tien rebounds. Hij leidde New York terug naar de NBA-finale in 1994, waarmee hij een einde maakte aan een droogte van 21 jaar.
De statistieken zijn indrukwekkend. Het verhaal is dieper.
De evolutie van verdediger naar doelpuntenmaker
Ewing arriveerde in de competitie met een frame van 2 meter en 240 pond en een reputatie voor het blokkeren van schoten. Hij speelde door chronische kniepijn. Hij zat zelden buiten. Hij droeg jarenlang een worstelende Knicks-franchise op zijn rug.
Maar hij stopte niet bij post-ups.
Hij breidde zijn assortiment uit. Hij ontwikkelde een dodelijke draaibeweging vanaf de linker basislijn tot een sprongschot dat verdedigers niet konden bewaken. Hij scoorde gemiddeld bijna drie blokken per wedstrijd, terwijl hij tegelijkertijd een van de meest gevreesde aanvallende spelers op het veld werd.
Het was geen geluk. Het was arbeidsethos. Het was een felle concurrentiestrijd die hem niet wilde laten rusten.
Van Kingston naar Georgetown-dominantie
Ewing, geboren in Kingston, Jamaica, verhuisde in 1975 naar Cambridge, Massachusetts. Hij begon te spelen op 13-jarige leeftijd. Vijf jaar later was hij de meest aangeworven speler van het land.
Middelbare school? Rindge & Latijnse middelbare school. Drie staatstitels. Eén nederlaag in 75 wedstrijden.
Hij verliet Boston en ging naar Georgetown, en de wereld van het universiteitsbasketbal veranderde.
Van 1982 tot 1985 regeerde Georgetown. Drie Final Fours in vier jaar.
Over de titelwedstrijd uit 1982 tegen North Carolina wordt nog steeds gedebatteerd. Ewing scoorde de eerste zes schoten van Michael Jordan. UNC won met 63-62 op Jordan’s buzzer-beater. Een liefdesverdriet.
1984? Georgetown verpletterde Houston. Hakeem Olajuwon en Clyde Drexler hadden geen antwoord. Kampioenschap.
1985? Villanova verbaasde hen in de laatste seconden. Ewing werd sowieso uitgeroepen tot Speler van het Jaar.
Het conceptloterij- en rookiejaar
De NBA was zo wanhopig op zoek naar Ewing dat ze de loterij uitvonden. Daarvoor kreeg het slechtste team de eerste keuze. ‘Tanken’ werd een strategie. Nu? Het is een gok.
De Knicks hadden het derde slechtste record. Zij hebben de loterij gewonnen.
Maar de aankomst was geen instant glorie.
Knieblessures hielden Ewing in 1985-1986 uit 32 wedstrijden. Bernard King miste het hele seizoen. New York eindigde als laatste.
Toch behaalde Ewing gemiddeld 21,1 punten, 8,8 rebounds en 2,8 blocks. Hij werd Rookie van het Jaar. Hij was een All-Star in zijn eerste vier seizoenen.
De basis werd gelegd. De speler was net begonnen.
De piek en de prijs
1989-1990 was het beste seizoen uit zijn carrière.
Hij was de enige speler in de top zes wat betreft scoren, rebounden, geblokkeerde schoten en velddoelpuntenpercentage. Hij scoorde 51 punten tegen de Celtics. Hij overschaduwde het franchiserecord van Richie Guerin en eindigde met 23.477 carrièrepunten.
Maar de play-offs waren een ander beest.
Vier jaar van teleurstelling. Toen, 1994.
De Knicks bereikten de finale. Ze waren één stap verwijderd.
Spel 7. Houston. Hakeem Olajuwon.
Ewing werd afgewezen. Het zou zijn enige reis naar de titelreeks zijn.
Erfenis van de complete Pivotman
Ewing ging in 2002 met pensioen. Tegen die tijd was hij stevig in gesprek over de tien beste centra aller tijden.
Zijn Hall of Fame-verkiezing in 2008 was vrijwel gegarandeerd. Niet omdat hij perfect was. Niet omdat hij een ring heeft gewonnen.
Maar omdat hij alles deed.
Hij verdedigde als Russell. Hij scoorde als een aanvaller. Hij droeg een team dat niet goed wilde zijn. Hij bleef gezond genoeg om relevant te blijven. Hij maakte de Knicks relevant.
Hij veranderde de positie.
En hij deed het met een spinbeweging vanaf de basislijn die verdedigers nog steeds achtervolgt.
Ga voor meer informatie over de beste basketbalspelers aller tijden naar:
-
Geweldige basketbalspelers
-
Geweldige basketbalwachten
-
Geweldige basketbalaanvallers
-
Geweldige basketbalcentra
-
Geweldige basketbalcoaches
