Je immuunsysteem wordt verondersteld het verdedigingsteam van je lichaam te zijn. Soms raakt het in de war. Bij allergieën voor schaaldieren identificeert uw lichaam specifieke eiwitten ten onrechte als gevaarlijke indringers. Dat zijn ze niet. Maar je immuunsysteem is het daar niet mee eens. Het lanceert een aanval om deze ‘bedreigingen’ weg te spoelen.
Er komen antilichamen vrij. Ze zetten andere chemicaliën aan om het vuile werk te doen. Histamine is hier de hoofdschuldige. Het veroorzaakt de uitslag. Het brengt de netelroos met zich mee. Het creëert die congestie die precies aanvoelt als een verkoudheid.
De symptomen herkennen
Als u een schelpdierallergie heeft, reageert uw lichaam snel. Veel voorkomende symptomen zijn jeuk. U kunt last krijgen van netelroos of eczeem. Piepende ademhaling komt vaak voor. Congestie volgt. Moeilijkheden met ademhalen zijn een ernstig waarschuwingssignaal.
Ook maag-darmproblemen komen vaak voor. Misselijkheid. Diarree. Braken. Duizeligheid.
Zwelling is een andere belangrijke indicator. Gezwollen lippen, gezicht, tong en keel zijn standaardreacties. Het kan zijn dat u een tintelend gevoel in uw mond ervaart. Gebarsten lippen? Niet typisch. Maar gezwollen? Ja.
“Histamine is de chemische stof die veel van deze symptomen veroorzaakt, waaronder huiduitslag, netelroos en symptomen die kunnen worden verward met verkoudheid.”
Er is een zeldzame maar dodelijke reactie die anafylaxie wordt genoemd. Het vereist onmiddellijke medische aandacht. Het is levensbedreigend.
Begin bij volwassenen en specifieke triggers
De meeste allergieën voor schaaldieren verschijnen niet in de kindertijd. Ze komen voor bij oudere kinderen en volwassenen. Misschien heb je jarenlang zonder problemen garnalen gegeten. Dan reageer je op een dag.
Schelpdieren vallen in verschillende categorieën. Elk type heeft verschillende eiwitten. Dit is van belang omdat uw gevoeligheid specifiek kan zijn. Sommige mensen kunnen krab eten, maar geen kreeft. Anderen moeten alle schelpdieren vermijden.
Artsen gebruiken een paar methoden om erachter te komen welke eiwitten de problemen veroorzaken. Eén benadering is eliminatie. Je schrapt bepaalde voedingsmiddelen. Dan introduceer je ze opnieuw. Als je reageert, heb je je antwoord.
Huidtesten zijn een andere optie. Ze controleren uw reactie op gewone schaaldiereiwitten. Bloedonderzoek is ook mogelijk. Ze meten antilichamen in uw systeem.
Hoe u de gevoeligheid van schaaldieren kunt diagnosticeren
Weten welke schelpdieren een reactie veroorzaken, is van cruciaal belang. Een bloedtest kan specifieke eiwitgevoeligheden identificeren. Dit helpt uw veilige voedingsmiddelen te beperken. Een eliminatiedieet biedt praktisch bewijs. Je vermijdt een periode potentiële triggers. Vervolgens test je ze één voor één.
Is het mogelijk om dit te ontgroeien? Meestal niet. Allergieën voor schaaldieren hebben de neiging om tot in de volwassenheid aan te houden. In tegenstelling tot sommige voedselallergieën verdwijnen ze zelden.
Waar vind je verborgen schelpdieren
Schelpdiereiwitten verbergen zich op veel plaatsen. Ze zitten in sauzen. Ze zitten in smaakstoffen. Ze zitten in soepen. Kruisbesmetting is een reëel risico in restaurants.
Vraag altijd naar de bereidingswijze. Gedeelde friteuses zijn een veel voorkomende bron van accidentele blootstelling.
Waarom deze reactie plaatsvindt
De exacte oorzaak van allergie voor schaaldieren bij volwassenen is nog niet volledig bekend. Genetica speelt een rol. Omgevingsfactoren zijn ook van belang. De geschiedenis van uw lichaam met deze eiwitten beïnvloedt de reactie.
Het gaat niet om meer of minder eten. Het gaat erom hoe je immuunsysteem het eiwit interpreteert. Voor sommigen is het een eenmalige gebeurtenis. Voor anderen is het een levenslange aandoening.
Toezicht
